სამყაროვ,შეწყვიტე ომი
თათიას პირველი პოსტი ბლოგზე:
ქართველებს საამაყო ისტორია გვაქვს. განა ბევრია ჩვენნაირი ერთი ციცქნა ერი,რომელმაც ამდენი მტრის შემოსევა გადაიტანა და მებრძოლი და თავგანწირული ვაჟკაცების წყალობით გადარჩა. უნდა ვიამაყოთ! უნდა მივბაძოთ ჩვენს სახელოვან წინაპრებს,რომლებმაც საკუთარი სისხლის ფასად ამ სახით შემოგვინახეს საქართველო.
(ყანწი დაცლილია)
შემთხვევით,ეს ის საქართველო ხომ არ არის,სადაც ერთპიროვნული მმართველობაა,რომლის ლიდერის ნაქადაგევი დემოკრატია ყვავის. რომელიც, სინამდვილეში, სულაც არ არის დემოკრატია და ფარისევლობაა. სადაც იმაზე მეტი ფინანსური მაქინაცია ტრიალებს ეკლესიაში, ვიდრე შევარდნაძის დროს სასამართლოებში ტრიალებდა. სადაც ხალხის 90% ჰომოფობი და ქსენოფობია სადაც ჯერ კიდევ გონიათ რომ აპკი -ქალიშვილობის,ქალიშვილობა კი პატიოსნების გარანტიაა, სადაც ნოდარ მელაძეს უფლებას აძლევენ გადაცემა წაიყვანოს, სადაც სიტყვა „სექსის“ გაგონებაზე ღიმილს ვერ იკავებენ,სადაც ნაგვის ყუთიდან 2მეტრის მოშორებით ნაგავი ყრია,სადაც ზღვაში ცურვისას პრეზერვატივი გეკრობა, სადაც ყველაზე დაკომპლექსებული გოგოც კი მედიაზე თავისუფალია, სადაც ბობ დილანი ჩამოიყვანეს და არ ამღერეს, სადაც ტოტოკუტუნიო ჩამოიყვანეს და ამღერებენ; იგლესიასსაც (მთელი ოჯახით), შაკირასაც, არაშსაც და ტიმატისაც.
საიდან სადამდე წავედი. პოლოტიკიდან – სამოქალაქო აზროვნებამდე. სამოქალაქო აზროვნებიდან – კულტურამდე. და აი,ქვეყნის ამ სამი შემადგენელი ერთეულიდან,რომელს არ აქვს ჩვენი სასახელო წინაპრების მიერ სისხლით მორწყულ მიწაზე ყლის ფორმა მიღებული?
აი რა სახისაა დღეს ეს ქვეყანა. ყანწის დაცლამდე კი რეალობა არავის ახსენდება. მხოლოდ წარსული,რომელიც ომებითაა გაჯერებული. და მე ვთვლი ის არანაკლებ სასირცხვილო გვაქვს ვიდრე აწმყო.
დიახ,სასირცხვილო და არა საამაყო. მეომრები რომლებიც დაიღუპნენ სინამდვილეში საბრალოები არიან და არა მისაბაძები.
ძალიან შორს არც მჭირდება წასვლა. 2008წლის ომს გავიხსენებ. იგი მეც შემეხო.
რა იყო ეს ომი? ათასობით სახლიდან გამოძევებული ადამიანი, გადამწვარი ტყეები, დანგრეული ქალაქები და სოფლები,ოკუპირებული ტერიტორია, საქვეყნო შიში და პანიკა, და რაც მთავარია – უამრავი დაღუპული ჯარისკაცი და უბრალოდ მშვიდობიანი მოქალაქე. და რისთვის ეს ყველაფერი? – არაფრისთვის.
ისინი არ არიან ჩემთვის გმირები. მათ სამშობლოსთვის თავი არ გაუწირავთ, მათი დახოცვით არაფერი შეცვლილა. მათ იძულებით დაატოვებინეს ოჯახები, დატოვეს ცხოვრება რომელიც ქონდათ, ან ექნებოდათ. ისინი იმუშავებდნენ, ეყოლებოდათ შვილები, ნახავდნენ ფილმებს, დალევდნენ, იცეკვებდნენ და დატკბებოდნენ ცხოვრებით. ჯობია „დატკბებოდნენ ადამიანური ურთიერთობებით“. მაგრამ ისინი შეეწირნენ დიქტატორების მიზნებს და ახირებებს,რომელბსაც, მე თუ მკითხავთ, პოლიტიკურზე მეტად პირადი დაპირისპირება აქვთ.
ამ ყველაფრის შემდეგ კი საბრალო ჯარისკაცებს გმირებად აცხადებენ და ყველა ერთხმად მოგვიწოდებს მათზე სწორებას და მათი მიბაძვისკენ. რელობას კი ყანწმომარჯვებული კაცის არ იყოს,არც არავინ უსწორებს თვალს. „გმირები არიან ჩვენი ვაჟკაცები,სამშობლოსთვის თავი რომ გაწირეს და დაიღუპნენ ომში…“ – აბა რა
(და მეორე ყანწიც დაცლილია)
ბობ დილანი ტყუილად არ ვახსენე. მას აქვს ასეთი ბალადა ჯონი ბრაუნზე.
ჯონი ბრაუნი ერთი ჩვეულებრივი ამერიკელი ბიჭი იყო. ალბათ როგორც ყველა ამერიკელ ბიჭს,მასაც აინტერესებდა ბეისბოლი, არ ჰქონდა 21 წლამდე ალკოჰოლი გასინჯული, მოსწონდა ვინმე ქერათმიანი ბეტი და ა.შ.
ჯონ ბრაუნი ერთ დღესაც ომში გაიწვიეს. ეს ამბავი ყველაზე მეტად ჯონის დედას გაუხარდა.იგი არიგებდა ჯონის, კაპიტნის ყოველი სიტყვა დაეჯერებინა, რომ სახლში ბევრი მედლით დაბრუნებულიყო. ჯონი ომში წავიდა. დედა ბედნიერი იყო. მეზობლებთან, ნათესავებთან და მეგობრებთან ამაყობდა შვილის ჯარისკაცობით. თავიდან მას ხშირად წერილებს წერდა. მოგვიანებით წერილები შეწყდა. 9თვის განმავლობაში მისგან არაფერი ისმოდა. ერთხელაც ჯონის დედამ მიიღო შეტყობინება, ჯონი ბრუნდებოდა. დედას მის მატარებელს უნდა დახვედროდა…….
მატარებელი ჩამოდგა. ვაგონები ცარიელდებოდა ჯარისკაცებისგან. არსად ჩანდა ჯონი. უცებ სადგურში თავმოყრილი ხალხის ზღვა ორად გაიპო. გზას უთმობდნენ ჯარისკაცს,რომელსაც ცალი ხელი არ ჰქონდა,სახე დასახიჩრებოდა, ხოლო ფეხზე დგომაში მეტალის სარტყელი ეხმარებოდა. ჯონის დედამ ჯარისკაცში საკუთარი შვილი ამოიცნო.
- „ გახსოვს დედა, როცა ომში მივდიოდი,
შენ გჯეროდა,რომ ეს იყო საუკეთესო რისი გაკეთებაც შემეძლო.
როცა მე ბრძოლის ველზე ვიყავი,
ამ დროს შენ სახლში სიამაყით ივსებოდი. გიხაროდეს, რომ ჩემს ადგილას არ იყავი.
ვფიქრობდი, რა მინდა აქ,
რისთვის ვდგავარ,რომ ვინმე მოვკლა ან მოვკვდე?
თუმცა ყველაზე მეტად რამაც შემზარა, ეს იყო როცა მტრის ჯარისკაცი სახე, როცა ის მომიახლოვდა, ზუსტად ისეთივე როგორიც მე მქონდა, ზუსტად ჩემნაირი…
მე მას ვერაფრით დავეხმარე,თუმცა მივხვდი,
ამ გადაკარგულ ჯურღმულში,შენგან შორს,
მე ვიყავი ერთი რიგითი მარიონეტი მათ თამაშში. თუმცა უცებ საშინელმა ხმაურმა გამაყრუა,ხოლო ბოლმა თვალები დამიბნელა.“
ჯონი დედას მიუახლოვდა და ხელში მედალი ჩაუდო.
ეს სიმღერა ბობ დილანმა, „თაობის ხმამ“, როგორც მას ეძახდნენ, 1962 წელს დაწერა. ამ პატარა ბალადაში მან მილიონობით ჯონი ბრაუნზე მოგვითხრო, რომელიც ომის მსხვერპლი აღმოჩნდა. რიგითი მარიონეტი მათ თამაშში.
სიმღერის ოფიციალური ჩანაწერი არ არსებობს და ის მხოლოდ ერთხელ შესრულდა რადიო გადაცემაში. მიუხედავად იმისა,რომ ბობ დილანი 60-იანების ამერიკის მთავარ კულტადაა აღიარებული, ამ სიმღერამ ბევრი ვერაფერი შეცვალა. ვერც ამან და ვერც მისმა სხვა პაციფისტურმა ბალადებმა (რომელთა ირონიული ტექსტი ზუსტად პასუხობდა იმ პერიოდის აქტუალურ მოვლენებს) ცვლილება არ მოიტანა.
შეიძლება ითქვას, რომ ბობ დილანი იყო ჰიპებმა ამბოხის ერთგვარი ინსპირაცია ახალგაზრდების „თაობის სინდისი“(როგორც მას თავად იმ დროის ამერიკულმა ახალგაზრდობამ უწოდა), მაგრამ ფაქტი ფაქტად რჩება,რაც არ უნდა ებობდილანა ბობ დილანს (და სხვა პაციფისტ კულტურულ მოღვაწეებს) ამერიკა კვლავ არის და იქნება ერთ-ერთი ყველაზე მილიტარისტული სახელმწიფო.
საქართველოთი დავიწყე, მერე ბობ დილანდე გადავხტი, მერე ამერიკაზე. რა გასაკვირია,რომ ამ ნაჯღაბნის მთელი პათოსი „სამყაროვ შეწყვიტე ომი და დაეტიეთ ყველანი ადგილებზე“. რა სასაცილოდ ჟღერს ეს გულუბრყვილო გლობალური სურვილები. არადა ძალიან მარტივი მგონია.
დაეტიეთ და მორჩა!
